Ο
Σίγκμουντ Φρόυντ γεννήθηκε στις 6 Μαΐου του 1856 στο Φράϊμπεργκ της Μοραβίας,
μιας μικρής πόλης της σημερινής Τσεχίας. Οι γονείς του ήταν Εβραίοι και λόγω
διώξεων σε βάρος των Εβραίων κατά το δέκατο τέταρτο ή δέκατο πέμπτο αιώνα έφυγαν προς την ανατολική Ευρώπη και κατά τον
δέκατο ένατο αιώνα μετακινήθηκαν
πάλι στη Λιθουανία μέσω Γαλικίας
προς τη γερμανόφωνη Αυστρία. Σε
ηλικία τεσσάρων ετών ο Φρόυντ ήλθε στη
Βιέννη όπου πέρασε όλες τις σχολικές
βαθμίδες. Από νεαρή ηλικία είχε διαφανεί η φιλομάθειά του, η οποία περισσότερο
είχε στραφεί σε θέματα που αφορούσαν τις ανθρώπινες πράξεις και τον ανθρώπινο
ψυχισμό παρά γνωστικά πεδία που σχετίζονταν με τον φυσικό κόσμο.
κατώφλι των απολυτήριων του εξετάσεων και στην απαρχή της σημαντικής απόφασης
του τι θα σπούδαζε - η έντονη έλξη της επίκαιρης τότε διδασκαλίας του Δαρβίνου
, καθώς υποσχόταν μια εξαιρετική προώθηση
της κατανόησης του κόσμου, συνηγορούμενης και της συμμετοχής του σε μία
λαϊκή διάλεξης στην οποία αναγνώστηκε το άρθρο του Γκαίτε « Η φύση», - ήταν καθοριστικά ώστε να
εγγραφεί στην Ιατρική.
Τις
σπουδές του στο Πανεπιστήμιο τις ξεκίνησε το 1873, το 1881 αναγορεύτηκε
διδάκτωρ Ιατρικής. Στο μεταξύ των σπουδών του και δή από το 1876 μέχρι το 1882
εργάσθηκε στο Ινστιτούτο Φυσιολογίας των
οποίων οι δάσκαλοί του και συνάδελφοί όπως οι Μπρύκε και ο Έρνστ φον Φλάισλ – Μάρξωφ του όπως τους
αποκαλούσε ήταν η βασική αιτία να εγκαταλείψει ο Φρόϋντ τη θεωρητική
σταδιοδρομία και ακολουθώντας τη συμβουλή τους, πήγε να εργασθεί στο Γενικό
Νοσοκομείο με προοπτική μονιμότητας. Σύντομα προήχθη σε βοηθό γιατρού στην
ειδικότητα της παθολογίας . Αφορμή για να εργαστεί κοντά στους Μάυνερτ και Έντιγκερ[1] και να αποφασίσει εντέλει να γίνει υφηγητής στις νευρικές παθήσεις με
απώτερο σκοπό την μετεκπαίδευσή του στο Παρίσι.
Την άνοιξη του 1885 έλαβε την υφηγεσία στην νευροπαθολογία βάσει
ιστολογικών και κλινικών εργασιών του με συνέπεια να του χορηγηθεί μια σχετικά
μεγάλη υποτροφία για το εξωτερικό, υπέρ της οποίας συνηγόρησε ένθερμα και ο Μπρύκε. Το Φθινόπωρο
της ίδιας χρονιάς αναχώρησε για το
Παρίσι.
Έγινε
δεκτός ως μαθητευόμενος στο νοσοκομείο
Σαλπετριέρ, η παραμονή του εκεί ήταν αφορμή τόσο της γνωριμίας του με τον Σαρκώ
(στον οποίο έκανε τις γερμανικές μεταφράσεις των νέων παραδόσεών του ) όσο και
της επαφής του με το φαινόμενο της υστερίας μέσω κάποιων ερευνών του Σαρκώ.
Τότε ο Φρόυντ θέλησε να τεκμηριώσει τη θέση ότι στην υστερία οι παραλύσεις και
οι αναισθησίες μεμονωμένων μερών του σώματος οροθετούνται όπως φαντάζονται οι κοινοί άνθρωποι (όχι σύμφωνα με την ανατομία). Ο Σαρκώ τότε συμφώνησε μαζί
του, αλλά ο Φρόυντ διέκρινε την μη ιδιαίτερη προτίμηση για την ενασχόληση με
την ψυχολογία της νεύρωσης.
Έτσι το 1886 ο Φρόυντ αφού φεύγει από τη Γαλλία
εγκαθίσταται ως γιατρός στην Βιέννη , αφού παρέμεινε και λίγο διάστημα στο
Βερολίνο, εκείνη τη χρονιά παντρεύτηκε και την επί τετραετία μνηστή του Martha
Bernays. Το 1902 έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης. Το 1908 (μαζί με τον Μπλέιρ και Κ.Γ. Γιούνγκ)
ίδρυσε την «Επετηρίδα των
ψυχαναλυτικών και ψυχολογικών
ερευνών".[2]
Το 1930 του απονεμήθηκε το φιλολογικό βραβείο ΓΚΑΙΤΕ . Μετά την κατάληψη της Αυστρίας από τη ναζιστική Γερμανία το
1938 εκπατρίσθηκε στην Μεγάλη Βρετανία . Απεβίωσε το 1939. Μεγάλα του έργα
υπήρξαν « Το μέλλον μιας αυταπάτης» 1927
και το «Το τοτέμ ταμπού» 1912.
Συμπερασματικά κατά τη θεωρία του Φρόυντ το σεξουαλικό
ένστικτο εμφανίζεται από την βρεφική ηλικία με ακαθόριστη μορφή την οποία
ονόμασε λίμπιντο (libido), οι δε ψυχονευρώσεις οφείλονται σε ανωμαλία περί την
γενετήσια λειτουργία του ατόμου. Για τη θεραπεία της εισήγαγε την έρευνα του ασυνειδήτου.
Η θεωρία του Φρόυντ επικράτησε μετά από πολλές αντιδράσεις, παρά ταύτα
αναπτύχθηκε γρήγορα η μέθοδος έρευνας και ερμηνείας με το όνομα «φροϋδισμός ή φροϋδική
ψυχολογία ή μεταψυχολογία.[3]
Δείτε φωτογραφίες
[1] Theodor Meunert, καθηγητής της Ψυχιατρικής και αυθεντία στην ανατομία
εγκεφάλου, υποστηρικτής αρχικά του Φρόυντ και αντίπαλός του αργότερα εξαιτίας
διαφωνιών τους σε ζητήματα αντιμετώπισης
υστερίας. Και ο Ludwing Edinger
νευρολόγος στην Φρανκφούρτη όπου
είχε ιδρύσει ένα ιδιωτικό ερευνητικό
ινστιτούτο, το οποίο αργότερα ενσωματώθηκε στο πανεπιστήμιο της πόλης. Ήταν
ξακουστός ως νευροανατονόμος. (υπ/σεις 9,10 σ.20 «Αυτοβιογραφία» Αθήνα 1994).
[2] Μεγάλη Σοβιετική Εγκυκλοπαίδεια
Τ.34 – Εκδόσεις «ΑΚΑΔΗΜΟΣ ΑΕ» 1983
[3] Πανλεξικόν εκδόσεις Γ. Θ. Μουργκέλη Τ.6 Συν-Ω.
