Το βίωμα της μελαγχολίας σ' ένα
περιβάλλον γενικής απαισιοδοξίας, όπως είναι αυτό της οικονομικής κρίσης,
υπερβαίνει την υποκειμενικότητα και αποκτά κοινωνικά χαρακτηριστικά.
Κοιτάζοντας τη μελαγχολία όχι απλώς ως νευρωτική διαταραχή, αλλά ως ένα μόρφωμα
που συνδυάζει ψυχικές προδιαθέσεις, στάσεις ζωής, κοινωνικές αντιλήψεις,
τρόπους σκέψης, παρατηρούμε ότι οι όψεις της δεν περιορίζονται στον ορίζοντα
του ατόμου, αλλά δύνανται να αγκαλιάσουν οποιαδήποτε μορφή κοινωνικής και
πολιτισμικής συλλογικότητας, από την οικογένεια, το σχολείο, τον επαγγελματικό
.χώρο, μέχρι το σύνολο της κοινωνίας
Διαβάστε το πλήρες κείμενο του άρθρου: PDF
