Το ανήσυχο ρομαντικό Εγώ που αναζητά τον άλλο του εαυτό, η
νύχτα και το όνειρο ως δίοδος στην αληθινή ανώτερη μορφή ποιητικής ζωής βρίσκει
το θεωρητικό του υπόβαθρο στη φροϋδική θεωρία καθώς επηρεάζει τη διαμόρφωση
της. Στο δοκίμιο του Ο ποιητής και η φαντασίωση ο Φρόιντ επισημαίνει ότι
υπάρχει μια σύνδεση ανάμεσα στην ψυχή του ποιητή και το έργο του, με γνώμονα το
παιδικό παιχνίδι. Το παιδί μέσω του παιχνιδιού δημιουργεί ένα δικό του κόσμο
φανταστικό παράλληλο εκτός πραγματικότητα το παιχνίδι το αντιμετωπίζει σοβαρά
και επενδύει συναισθηματικά. Συνδέει το φανταστικό με το πραγματικό αλλά και το
διαχωρίζει.
